Archief
Persbericht schepen Ali Salmi
De stad Mechelen voert campagne tegen elke vorm van sexuele intimidatie, agressie en ongewenste toespelingen en intimiteiten aan het adres van vrouwen. Doelgroep van deze campagnes zijn de daders. Jonge, ook allochtone, mannen. En terecht. Sensibilisering rond respect voor vrouwen, homo’s en andere slachtoffers van gendergerelateerd geweld, verbaal en fysiek, is belangrijk.
Als schepen van Preventie ben ik mee trekker van deze acties, en dit van ganser harte. Gisteren heb ik echter een zware fout gemaakt op de regionale zender RTV. Ik heb onbedoeld de indruk gewekt dat ook meisjes, slachtoffers dus, een aandeel kunnen hebben in sommige vormen van sexuele intimidatie. Dit is uiteraard niet juist. Ik heb het grootste respect voor alle Mechelaars, ongeacht hun culturele achtergrond. En in het bijzonder voor vrouwen. Ik wens ook te benadrukken dat ik de vrijheid van alle vrouwen het hoogste goed acht. Slachtoffers kunnen nooit, noch door hun kleding, noch door enig ander gedrag, van uitlokking beschuldigd worden. Ik kan alleen maar verwijzen naar het verleden en al mijn initiatieven die ik heb genomen om meer respect te vragen voor vrouwen en de pleidooien die ik al jarenlang houd i.v.m. de gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen. Ik hoop dan ook dat de essentie van de acties niet uit het oog wordt verloren. Daar heeft niemand baat bij, zeker niet de slachtoffers van seksuele intimidatie. Zij moeten juist voelen dat we via ons beleid paal en perk willen stellen aan dit fenomeen en dat ik samen met deze strijd voer en zal blijven voeren!
Ik heb een fout gemaakt en wil me verontschuldigen bij iedereen en in het bijzonder alle vrouwen die ik met mijn uitspraak beledigd heb. Ik ben onafhankelijk kandidaat en schrijf me volledig in in de emancipatorische visie van sp.a Mechelen, die volledig in mijn eigen lijn ligt. We zijn de enige partij met een vrouwelijke lijsttrekker. Stad in vrouwenhanden is volgens mij de beste manier om sommige macho’s op hun verantwoordelijkheid te wijzen.
Ik wens me nogmaals uitdrukkelijk te verontschuldigen bij iedereen die ik mogelijk gekwetst heb.
Hoofddoek niet verplichten en niet verbieden!
Mijn naam is Ali Salmi, maar zeg maar Ali. Ik ben schepen van ondermeer Diversiteit, Gelijke Kansen en Emancipatie in Mechelen, een stad van ruim 80.000 inwoners. Voor ik in de actieve politiek stapte, was ik heel actief als basiswerker en verantwoordelijke in de integratiesector, het jeugdwerk, de sociale sector en in het onderwijs. Sinds 2001 (met een onderbreking van 3 jaren) ben ik schepen in en van de stad Mechelen.
Reeds eind de jaren ’90 was er een heuse discussie over het al dan niet verbieden van de hoofddoek, voornamelijk in het onderwijs. Die discussie is eigenlijk nooit meer weg gegaan. Eerder kunnen we spreken van periodieke vlagen van hoog oplopende discussies en debatten, afgewisseld met windstilte over de hoofddoek.
Ik heb steeds mijn mening kenbaar gemaakt. Al meer dan 20 jaar doe ik dat. Ik,doe dat echter niet enkel over de hoofddoek, wel over alle onderwerpen waarin sterk ben geïnteresseerd. En ik heb een brede, maatschappelijke interessesfeer. Ik kies bewust niet voor de gemakkelijkste weg en daarom kom ik steeds uit voor mijn standpunt. Zoals in andere dossiers steek ik mijn nek uit. Ik heb steeds mijn stem laten horen in het hoofddoekendebat. Met die stem heb ik nooit willen polariseren of sensatie zoeken. Met een standpunt dat de hoofddoek niet verbied kun je hoe dan ook politiek niet scoren. Ik wil mijn duidelijk standpunt kenbaar maken en er zoveel mogelijk mensen voor overtuigen.
Mijn stem is die van heel veel verschillende mensen: van mannen en vrouwen, van Mechelaars en Antwerpenaren en van anderen, van “autochtonen” en “allochtonen”. Ik spreek in hun naam omdat de meeste Vlaamse media Oost-Indisch doof blijven voor wat zij duidelijk willen maken. Blijkbaar heeft de media enkel aandacht voor spectaculaire sensatieberichten.
Zowel gemeenten, scholen, bedrijven als winkels (gelukkig niet allemaal) verbieden hun vrouwelijk personeel om een hoofddoek te dragen. Men haalt vaak het neutraliteitsprinciep aan om een hoofddoekenverbod te verrechtvaardigen. Zowel bij gemeentelijke diensten, scholen, winkels, … en nu ook bij de VRT als nieuwsanker. Ik baal van dit nepargument. Mag de diversiteit niet aan bod komen? Moet men de aanwezige diversiteit verbergen? Doen alsof het er niet is?
Waren er dan zoveel klachten over bedienden met een hoofddoek die niet neutraal zijn? Is een moslima dan neutraler zonder als met een hoofddoek? Volgens mij moet men iemand beoordelen op basis van zijn/haar gedrag of optreden en omgang met andere mensen. Wie garandeert mij dat iemand die achter een loket staat en die hoofddoek draagt wel neutraal is? En wie garandeert mij dat iemand achter een loket niet zou discrimineren? Men heeft het over religieuze symbolen, maar rond de pot draaien is niet nodig: het zogenaamde neutraliteitsvoorschrift voor loketpersoneel viseert niet zozeer de keppeltjes of kruistekentjes, maar vooral de hoofddoek en dus de moslimvrouwen!
Nochtans is er op nationaal en internationaal vlak voorzien in godsdienstvrijheid en vrijemeningsuiting. Artikel 9 uit het Europees Verdrag voor de Rechten van De Mens stelt dat eenieder het recht heeft op vrijheid van gedachten, geweten en godsdienst. Het staat ook in de Belgische grondwet. Vrouwe Justitia draagt niet voor niets een blinddoek. Het is dan ook mijn diepste overtuiging dat de overheid zich niet te moeien heeft met welke kleren iemand draagt of wat iemand gelooft. Een stukje stof is niet iets wat je moet verbieden of verplichten, het is iets waar je voorbij moet kijken. Competenties gaan voor op kledingvoorschriften. Wie mensen zijn is belangrijker dan hoe ze eruitzien. Personeel dient men aan te werven en te evalueren op vlak van competenties.
Zo beseffen de vele gemeentebesturen, schoolverantwoordelijken en bedrijfsleiders die een hoofddoekenverbod invoerden blijkbaar niet wat zij zaaien! Ze dragen een verpletterende verantwoordelijkheid! Gelukkig zijn er ook goede voorbeelden. Ik vind het ook hypocriet om de hoofddoek te verbieden, wetende dat er zoveel hoofddoeken worden gedragen op straat en thuis. Een hoofddoek maakt nu eenmaal deel uit van de samenleving en van de diversiteit die onze samenleving kenmerkt.
Deze hele kwestie is in mijn ogen zo onnodig en contraproductief. Men is de laatste tijd aan het discussiëren over het al dan niet falen van onze multiculturele samenleving. Een voorwaarde om te kunnen spreken van een echte multiculturele samenleving is het feit dat niemand zich buitengesloten voelt. Door het invoeren van een hoofddoekenverbod moet men niet verbaasd zijn dat moslims en moslima’s zich niet aanvaard voelen. Hoe kan een lapje stof nu tussen mensen staan? De boodschap is nochtans simpel: Wij zijn allen verschillend, wij zijn allen onszelf. Is het dan niet schandalig dat moslima’s dat recht om zichzelf te zijn, ontzegt wordt? Dialoog, wederzijds respect en echte contacten zijn sleutels om de multiculturele samenleving te doen slagen. En dit zal moeten lukken, want dit is nu éénmaal de realiteit van onze samenleving.
Ons land – en eigenlijk alle landen van West-Europa – wordt gekenmerkt door een grote diversiteit aan bevolkingsgroepen. Ook op vlak van herkomst, cultuur, etniciteit en religie. Ik ben ervan overtuigd – en velen bewijzen dit dag in dag uit – dat je én Vlaming (Belg) én moslim kan zijn.
Het is evenwel niet altijd even eenvoudig, daarom is het essentieel dat we onze burgers leren omgaan met verschillen. En dat gebeurt best zo vlug mogelijk, op zo’n jonge leeftijd mogelijk. Met verschillen leren omgaan doe je niet door alles te verbieden wat anders is. We moeten hen helpen om in te zien dat ieders identiteit bestaat uit verschillende laagjes, in plaats van de wereld voor te stellen als een strijd tussen “wij” en “zij” en de illusie te wekken dat alles zwart-wit is. Als we mensen verengen tot slechts één aspect van hun identiteit (geloof) moeten we niet verbaasd zijn als bepaalde groepen zich vervolgens angstvallig vastklampen aan dit ene aspect en van daaruit een eng en simplistisch wereldbeeld opbouwen (fundamentalisme).
De cruciale vraag is: aanvaarden we dat anderen anders kunnen zijn? Zolang men de omgeving door de eigen (éénzijdige) bril bekijkt, zal men alles wat “afwijkt” als verkeerd en dus als ontoelaatbaar beschouwen. DIT IS VOLGENS MIJ DE KERN.
Als schepen van diversiteit en van Gelijke Kansen van een belangrijke Vlaamse stad en met toch kennis van zaken, heb ik hierover duidelijk een fundamenteel andere mening. Diversiteit is juist het aandacht hebben voor het anders-zijn en het laten samenleven van mensen met een andere achtergrond/ geslacht/ herkomst/ leeftijd/ religie enzovoort. Samenleven in diversiteit heeft als basis en als kader een onwrikbaar wederzijds respect. Belangrijk hierbij is het herkennen van hetgeen we gemeenschappelijk hebben en het erkennen van de verschillen. We hebben namelijk heel veel gemeenschappelijk, maar we mogen de verschillen ook niet verdoezelen of afkeuren.
Een goed beleid is een beleid voor ALLE burgers. Alle vrouwen moeten zichzelf kunnen zijn, of ze nu een minirokje willen dragen of een hoofddoek, of allebei of geen van beide. Ik kan me echter niet van de indruk ontdoen dat verantwoordelijken (van gemeenten, scholen, bedrijven, winkels) de hoofddoek misbruiken om zichzelf te profileren. Beseffen ze dan niet dat onschuldige burgers het slachtoffer worden van het klimaat dat zij helpen creëren en in stand houden? Vlaanderen heeft alle mogelijkheden om uit te groeien tot een echte interculturele samenleving waarin verschillende groepen samen werken, samen studeren, samen ontspannen, kortom: SAMENleven. Maar zolang men alleen aandacht blijft hebben voor verschillen en deze verschillen zelfs veroordelen, zal de kloof blijven bestaan en alleen maar groter worden. En zolang men blijft discussiëren over samenleven in diversiteit, over de hoofddoek en andere thema’s, zonder de doelgroep te betrekken, komt men geen stap vooruit.
Het gaat volgens mij om het volwaardig en gelijkwaardig participeren in de maatschappij, zonder het respect voor je afkomst op te geven. Iedereen mag zich presenteren zoals zij of hij dit wenst. Met of zonder kruisteken, met of zonder hoofddoek, met of zonder keppeltje. Mensen mogen niet in een bepaald hokje geduwd worden.
Ik wil, als schepen van diversiteit, vooral investeren in het slaan van bruggen tussen diverse bevolkingsgroepen, de mensen dichter bij elkaar brengen en het ontkrachten van de wederzijdse vooroordelen. De hoofddoek verbieden getuigt van even weinig respect voor de vrouw als hem verplichten. Vanuit mijn aangeboren sterk ontwikkelt rechtvaardigheidsgevoel walg ik van de bekrompen visie om een hoofddoek te verbieden. Politici en media zouden zich moeten bezighouden met de échte problemen in onze samenleving. Vrouwen hebben in dit land moeten vechten tot 1948 voor ze stemrecht kregen. Hoelang zullen ze moeten vechten om zich te kleden zoals ze willen? Hoofddoek of niet: laat vrouwen zichzelf zijn!
Ali SALMI
Schepen van Diversiteit, Gelijke Kansen en Emancipatie van de stad Mechelen
BEKWAME “Allochtone” politici zijn een meerwaarde
Op 14 oktober gaan we met zijn allen naar de stembus om nieuwe gemeenteraden te verkiezen. Uit de gemeenteraden worden ook de nieuwe schepencolleges gevormd.
Eén van de vragen is of de gemeenteraden en de schepencolleges meer gekleurd zullen zijn dan nu het geval is. Democratie betekent immers dat de diverse bevolkingsgroepen dienen terug te vinden zijn in de politiek, zowel wat betreft vrouwen, jongeren, senioren, arbeiders, ondernemers … maar ook op vlak van etniciteit.
Uit cijfers blijkt overduidelijk dat er vandaag de dag nog een grote ondervertegenwoordiging is van lokale “allochtone” mandatarissen, zeker als we kijken naar de uitvoerende mandaten. In de 13 centrumsteden in Vlaanderen zijn slechts 7 schepenen “intercultureel” van de in totaal 113. De gemeenteraden en schepencolleges zijn dus geen afspiegeling van de lokale samenleving. Het staat echter wel vast dat allochtone politici belangrijk zijn voor de emancipatie van allochtonen. Net zoals vroeger (en nu nog steeds) met de vrouwenemancipatie.
Ik kan deze ondervertegenwoordiging alleen maar betreuren, want meer diversiteit zou een meerwaarde kunnen betekenen voor de politieke besluitvorming. Net zoals “allochtone” advocaten, journalisten, ambtenaren, dokters en bedrijfsleiders.
De “allochtone” politiekers moeten er zich wel bewust van zijn dat zij een grote verantwoordelijkheid dragen. Zij vormen mee het maatschappelijk beeld van onze gemeenschap. Het is dus zeer belangrijk dat ze zich niet laten gebruiken. Ze moeten vanuit hun inzet, gedrevenheid, dossierkennis en politieke feeling proberen door te wegen op het beleid en op die manier een positieve invloed uit te oefenen. In de politiek gaat het er voornamelijk om om de anderen te overtuigen van je inzichten. En niet enkel voor de ‘allochtone’ gemeenschap. Als politieker heb je een verantwoordelijkheid naar de ganse gemeenschap toe en niet enkel naar je eigen doelgroep.
De “allochtone” politici dienen een zelfevaluatie te maken. Wat hebben ze ervan gemaakt? Waar hebben ze doorgewogen? Hebben ze wel doorgewogen? Hebben ze hun meerwaarde bewezen? Tellen ze mee? Hebben ze initiatieven genomen? Hebben ze bruggen geslagen in hun stad of gemeente? Met welke realisaties of prestaties kunnen ze kiezers overtuigen om voor hen te stemmen? De nieuwe kandidaten in oktober dienen voor zichzelf uit te maken met welke doelstellingen ze zich aan de kiezers gaan presenteren. Dit gaat uiteraard ook over mij op. Iedere dag echter besef ik waarom ik ooit de stap naar de actieve politiek heb gezet. Iedere dag ben ik nog steeds “bezield” en gedreven bezig met mijn job. Via de politiek trachten de samenleving te verbeteren. Ik weet dat ik met een karrevracht van realisaties en prestaties mij aan de kiezers ga presenteren én dat met een gerust geweten. Het is echter aan anderen om mij te beoordelen.
Ik hou dus geen blind pleidooi voor meer “allochtone” politici. Iedereen moet op een gelijke manier kunnen starten aan een politieke carrière. Wat elkeen er dan van maakt is zijn eigen keuze, maar ik ben er van overtuigd dat hard werken en dossierkennis de beste kandidaten naar boven doen komen, ongeacht of ze “allochtoon” of “autochtoon” zijn. De ernst waarmee je je job uitoefent is nog steeds DE manier om respect en steun af te dwingen. Zelf heb ik steeds geprobeerd mijn engagement waar te maken. De politieke wereld is hard en er bestaan vooroordelen t.a.v. “allochtone” politici, maar door te volharden en te laten zien dat je het meent dwing je respect af en maakt het op den duur niet meer uit of je “autochtoon” of “allochtoon” bent. Je moet laten zien dat je er staat en dat je de gehele maatschappij wil dienen en niet enkel je doelgroep. Je moet vooral bekwaam zijn. Ik pleit dus voor meer kwantiteit EN kwaliteit!
Ik wens al wie zich maatschappelijk en dus ook via de politiek inzet heel veel succes en voldoening.
Mechelen, 30 maart 2012
Ali Salmi, Schepen van de stad Mechelen
Opiniestuk: Anno 2012 is de Internationale Vrouwendag (helaas) nog steeds nodig
Vandaag is het 8 maart ’12: Internationale Vrouwendag. Misschien zullen sommigen zich afvragen of het nodig is om daar ‘bij ons’ nog bij stil te staan. Ze zullen argumenteren dat ons land toch wetten heeft over de gelijke behandeling van vrouwen en mannen en over gelijk loon voor gelijk werk alsook een wetgeving rond antidiscriminatie. Ik wou dat ik hen gelijk kon geven en dat, dankzij deze wetgeving, elke vorm van ongelijkheid in ons land zou zijn uitgeroeid. Spijtig genoeg volstaat enkel wetgeving niet! Het is beslist geen garantie voor een gelijke behandeling in de praktijk.
De manier waarop mensen deelnemen aan het maatschappelijk leven in Vlaanderen is het gevolg van een complex samenspel van factoren, veel meer dan van individuele keuzes. Hierdoor bestaan er in onze samenleving helaas nog altijd heel wat vormen van ongelijkheid en onrecht, zowel politiek als sociaal-economisch en cultureel. Zo is in ons land seksisme en racisme nog lang niet uitgebannen. En dit kunnen we als democratie niet aanvaarden!
De globale maatschappelijke machtsverschillen die er bestaan op basis van geslacht, etniciteit en klasse hebben ook een weerslag op vrouwen. Er zijn dus nog veel maatschappelijke ongelijkheden die de emancipatie van vrouwen in de weg staan. Over die obstakels is een open en democratisch maatschappelijk debat noodzakelijk. Een debat waarin allerhande vrouwengroepen zelf aan bod komen over alle thema’s die zij belangrijk vinden voor emancipatie. Want men praat met en niet over de groep waarover het gaat. Zo’n debat zou zeker moeten gaan over volgende onderwerpen:
Wetgeving
De wetten waarvan eerder sprake, zouden gelijke rechten voor vrouwen en mannen moeten garanderen. Maar doen ze dit ook echt? Ze verbieden discriminatie, maar in de dagelijkse praktijk komt daar soms weinig van in huis. De vraag is dan ook hoe wij kunnen garanderen dat er een effectieve toepassing komt van de wetten op gelijke rechten? Veel belangrijker zijn de bekomen effecten dan de theoretische wetten.
Politieke vertegenwoordiging
In de politieke structuren, en dan spreek ik over het brede sprectrum van politieke mandaten alsook de vertegenwoordiging in verschillende adviesraden, zijn vrouwen nog altijd ondervertegenwoordigd. Ondanks verschillende vrouwvriendelijke campagnes en de invoering van wettelijke quota is het een moeilijke opdracht om voldoende vrouwen te vinden. Zo is er dus nog lang geen sprake van een evenwichtige vertegenwoordiging in alle structuren. We moeten ons dan ook de vraag stellen op welke manier we er dan wel voor kunnen zorgen dat de effectieve aanwezigheid van vrouwen bevorderd wordt. Wederom, het gaat om effecten die we dienen te realiseren.
Onderwijs
Of we het nu willen of niet, sekse, etniciteit en sociaal-economische afkomst beïnvloeden de schoolloopbanen. Sommige richtingen zijn nog altijd gericht op een louter mannelijke populatie. Kiest men als vrouw toch voor één van die studierichtingen dan heeft dit zeker gevolgen voor de latere positie op de arbeidsmarkt. De discussie moet dus gaan of en hoe we deze tendensen kunnen doorbreken en welke structurele maatregelen er nodig zijn om dit te realiseren.
Arbeidsmarkt
Op de arbeidsmarkt is in principe discriminatie verboden, maar verdoken discriminatie is er nog steeds schering en inslag. Het gangbare discours spreekt van evenredige arbeidsmarktdeelname en gelijke kansen. Toch blijven structurele ongelijkheden hardnekkig bestaan en zien we dat vrouwen moeilijk doorgroeien naar leidinggevende posities in het bedrijfsleven. We moeten dan ook de vraag durven stellen of dit het gevolg is van individuele keuzes of dat er meer aan de hand is?
Vrouwen werken vaker deeltijds en onderbreken meer hun loopbaan. Deze elementen hebben hun invloed op de loopbanen van vrouwen. Bovendien is de loonkloof nog altijd niet weggewerkt. Wederom moeten we ons de vraag durven stellen of dit inherent is aan de maatschappij waarin we leven en zo ja hoe we dit kunnen doorbreken.
Levensbeschouwing
In het onderwijs, op de arbeidsmarkt en in openbare diensten wordt er vaak gediscrimineerd, en dit door bepaalde uiterlijke levensbeschouwelijke tekenen. Het maatschappelijk debat wordt teveel gedomineerd door (bepaalde) interpretaties van de betekenis van de hoofddoek. Men vergeet dan dat men alzo voorbij gaat aan de wezenlijke kwestie van gelijke kansen. Wordt het geen tijd dat we dit debat op een serene manier kunnen voeren? En dat de vrijheid van vrouwen en hun levenbeschouwelijke keuzes maximaal gegarandeerd wordt?
Geweld
Steeds vaker worden vrouwen het slachtoffer van huiselijk geweld. Ondanks strengere wetten, neemt het geweld nog toe. De politiek en de publieke opinie zijn zich meer bewust geworden van huiselijk geweld en de hulpverlening is al aanzienlijk verbeterd. We moeten discussiëren hoe we alle slachtoffers van geweld tegen vrouwen en kinderen een effectieve bescherming en ondersteuning kunnen geven en hoe we het huisoudelijk geweld kunnen terugdringen.
Armoede
Armoede blijft wereldwijd een probleem waar (alleenstaande) vrouwen meer en meer mee geconfronteerd worden. We moeten ons dringend de vraag stellen hoe we hiermee willen omgaan, hoe ver onze solidariteit reikt en welke structurele oplossingen we kunnen invoeren om de armoede onder vrouwen aan te pakken?
Het maatschappelijk debat dat we samen met de vrouwen moeten voeren komt er dus op neer dat we ons in de eerste plaats solidair opstellen met deze vrouwen, ongeacht hun klasse, etnische en levensbeschouwelijke achtergrond. We moeten dringend de bestaande discriminatie en discriminatiemechanismen aanpakken en uitroeien. Ik wil dan ook een warme en dringende oproep lanceren om deze discussie op te starten en ons niet langer te verbergen achter de wettelijke bescherming die vrouwen zouden moeten genieten. Laat ons echt werk maken om alle vormen van discriminatie te verbannen. Nogmaals, het is veel belangrijker om te kijken naar de effecten en de resultaten die we boeken, dan naar allerlei theoretische wetten en beschouwingen.
Op deze manier tonen we ons diepste respect voor de vrouw. Want laat ons niet vergeten dat de hedendaagse vrouwen eigenlijk een beetje ‘supervrouwen’ zijn. Ze moeten verschillende taken combineren zoals opvoeding, huishouding, verzorging, werk, relatie, … Laten we dus beginnen met alle mogelijke hindernissen weg te werken en hen te steunen in hun ‘vrouw’ zijn.
Ikzelf heb veel waardering en zelfs bewondering voor vrouwen die ondanks alle discriminatie, tegenwerkingen en hun moeilijke ‘takenpakket’ het toch presteren en hun vrouwtje staan.
Mechelen, 8 maart 2012
Ali Salmi, Schepen van Emancipatie en Gelijke Kansen van de stad Mechelen
Mechelen in het teken van gender
De stad Mechelen stelt 2011 in het teken van gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Het Mechels stadsbestuur zal meer aandacht schenken aan het thema gender. Met het genderbeleid wil de stad vooral werken aan gendergelijkheid, d.w.z. een gelijkstelling en een gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Het is onrechtvaardig om onderscheid te maken tussen mensen met een verschillend geslacht. Immers, dit onderscheid kan leiden tot discriminatie. Werken aan gender is dus vooral werken aan een beter genderbewustzijn. De stad wil iedereen (vrouwen en mannen) bewust maken van deze gelijkheid. Dit kan enkel gerealiseerd worden als zowel vrouwen als mannen hieraan meewerken.
Doorheen de eeuwen is de emancipatie van de vrouw erop vooruit gegaan. Er is echter nog veel werk voor de boeg. Gelijke rechten voor mannen en vrouwen is nog geen volledige verworvenheid, integendeel, de emancipatie van de vrouw wordt door sommigen in vraag gesteld. Daarom moet een lokale overheid het goede voorbeeld durven geven. Het stadsbestuur moet kleur bekennen en duidelijk stellen dat gelijke rechten en gelijke kansen voor mannen en vrouwen voor de stad belangrijk zijn. De stad Mechelen heeft daarom een beleidsplan (2010-2012) en een genderstatement opgesteld.
Via het genderstatement wil de stad duidelijk maken waarvoor ze staat inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen. In het statement wordt de nadruk gelegd op de gelijkheid en de gelijkwaardigheid. Mannen en vrouwen zijn gelijk en moeten elkaar met respect en zonder enige vorm van discriminatie behandelen. Het genderstatement is slechts één van de acties binnen een breder beleidsplan Gender 2010-2012.
Het genderstatement van de stad Mechelen
Vrouwen en mannen zijn gelijk
Voor de stad Mechelen is de gelijkheid en gelijkwaardigheid van man en vrouw een fundamentele en onaantastbare hoeksteen van onze open samenleving die door diversiteit wordt gekenmerkt. Dit principe vormt de basis van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Vrouwen en mannen, jongens en meisjes hebben dezelfde rechten en plichten, moeten dezelfde kansen en mogelijkheden krijgen, dezelfde dromen en ambities kunnen koesteren en waarmaken.
- Mechelen is bovendien een stad waar mannen en vrouwen, jongens en meisjes samen met elkaar leven. Dit samen leven met elkaar behoort tot de kern van onze maatschappij. We wijzen een stad met een voor mannen en vrouwen permanent gescheiden wereld resoluut af.
- De stad Mechelen wijst iedere vorm van discriminatie af. De stad Mechelen wil actief deze gelijkheid en gelijkwaardigheid van man en vrouw waarborgen en verdedigen, evenals het samen leven met elkaar. De stad Mechelen onderschrijft de vrijheid van meningsuiting evenals de vrijheid van levensbeschouwing maar verzet zich tegen elk maatschappelijk, cultureel, sociaaleconomisch, politiek of religieus obstakel dat de gelijkheid en gelijkwaardigheid van man en vrouw aantast of in vraag stelt.
Wie deel uitmaakt van de Mechelse samenleving moet deze twee principes aanvaarden en respecteren. Deze principes maken het samenleven in diversiteit in onze stad mogelijk en bakenen tegelijk de grenzen ervan af. Het zijn immers onmisbare bouwstenen om de vrijheid, de waardigheid en integriteit van elke Mechelaar te garanderen. De stad Mechelen engageert zich om via al haar beleidsdomeinen op structurele wijze de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen aan te pakken. Tevens roepen we elke Mechelaar op om zonder uitzondering te kiezen voor een samenleving die op deze fundamenten gebouwd is, om ervoor op te komen en actief mee te werken aan het respecteren ervan.
Opiniestuk: Internationale vrouwendag is (helaas) nog steeds nodig
Maandag 8 maart ’10: internationale vrouwendag. Misschien zullen sommigen zich afvragen of het nodig is om daar ‘bij ons’ nog bij stil te staan. Ze zullen argumenteren dat ons land toch wetten heeft over de gelijke behandeling van vrouwen en mannen en over gelijk loon voor gelijk werk alsook een wetgeving rond antidiscriminatie. Ik wou dat ik hen gelijk kon geven en dat, dankzij deze wetgeving, elke vorm van ongelijkheid in ons land zou zijn uitgeroeid. Spijtig genoeg volstaat enkel wetgeving niet! Het is beslist geen waterdichte garantie voor een gelijke behandeling in de praktijk.
De manier waarop mensen deelnemen aan het maatschappelijk leven in Vlaanderen is het gevolg van een complex samenspel van factoren, veel meer dan van individuele keuzes. Hierdoor bestaan er in onze samenleving helaas nog altijd heel wat vormen van ongelijkheid en onrecht, zowel politiek als sociaal-economisch en cultureel. Zo is in ons land seksisme en racisme nog lang niet uitgebannen. En dit kunnen we als democratie niet aanvaarden!
De globale maatschappelijke machtsverschillen die er bestaan op basis van geslacht, etniciteit en klasse hebben ook een weerslag op vrouwen. Er zijn dus nog veel maatschappelijke ongelijkheden die de emancipatie van vrouwen in de weg staan. Over die obstakels is een open en democratisch maatschappelijk debat noodzakelijk. Een debat waarin allerhande vrouwengroepen zelf aan bod komen over alle thema’s die zij belangrijk vinden voor emancipatie. Want men praat met en niet over de groep waarover het gaat. Zo’n debat zou zeker moeten gaan over volgende onderwerpen:
Wetgeving
De wetten waarvan eerder sprake, zouden gelijke rechten voor vrouwen en mannen moeten garanderen. Maar doen ze dit ook echt? Ze verbieden discriminatie, maar in de dagelijkse praktijk komt daar soms weinig van in huis. De vraag is dan ook hoe wij kunnen garanderen dat er een effectieve toepassing komt van de wetten op gelijke rechten? Veel belangrijker zijn de bekomen effecten dan de theoretische wetten.
Politieke vertegenwoordiging
In de politieke structuren, en dan spreek ik over het brede sprectrum van politieke mandaten alsook de vertegenwoordiging in verschillende adviesraden, zijn vrouwen nog altijd ondervertegenwoordigd. Ondanks verschillende vrouwvriendelijke campagnes en de invoering van wettelijke quota is het een moeilijke opdracht om voldoende vrouwen te vinden. Zo is er dus nog lang geen sprake van een evenwichtige vertegenwoordiging in alle structuren. We moeten ons dan ook de vraag stellen op welke manier we er dan wel voor kunnen zorgen dat de effectieve aanwezigheid van vrouwen bevorderd wordt. Wederom, het gaat om effecten die we dienen te realiseren.
Onderwijs
Of we het nu willen of niet, sekse, etniciteit en sociaal-economische afkomst beïnvloeden de schoolloopbanen. Sommige richtingen zijn nog altijd gericht op een louter mannelijke populatie. Kiest men als vrouw toch voor één van die studierichtingen dan heeft dit zeker gevolgen voor de latere positie op de arbeidsmarkt. De discussie moet dus gaan of en hoe we deze tendensen kunnen doorbreken en welke structurele maatregelen er nodig zijn om dit te realiseren.
Arbeidsmarkt
Op de arbeidsmarkt is in principe discriminatie verboden, maar verdoken discriminatie is er nog steeds schering en inslag. Het gangbare discours spreekt van evenredige arbeidsmarktdeelname en gelijke kansen. Toch blijven structurele ongelijkheden hardnekkig bestaan en zien we dat vrouwen moeilijk doorgroeien naar leidinggevende posities in het bedrijfsleven. We moeten dan ook de vraag durven stellen of dit het gevolg is van individuele keuzes of dat er meer aan de hand is?
Vrouwen werken vaker deeltijds en onderbreken meer hun loopbaan. Deze elementen hebben hun invloed op de loopbanen van vrouwen. Bovendien is de loonkloof nog altijd niet weggewerkt. Wederom moeten we ons de vraag durven stellen of dit inherent is aan de maatschappij waarin we leven en zo ja hoe we dit kunnen doorbreken.
Levensbeschouwing
In het onderwijs, op de arbeidsmarkt en in openbare diensten wordt er vaak gediscrimineerd, en dit door bepaalde uiterlijke levensbeschouwelijke tekenen. Het maatschappelijk debat wordt teveel gedomineerd door (bepaalde) interpretaties van de betekenis van de hoofddoek. Men vergeet dan dat men alzo voorbij gaat aan de wezenlijke kwestie van gelijke kansen. Wordt het geen tijd dat we dit debat op een serene manier kunnen voeren? En dat de vrijheid van vrouwen en hun levenbeschouwelijke keuzes maximaal gegarandeerd wordt?
Geweld
Steeds vaker worden vrouwen het slachtoffer van huiselijk geweld. Ondanks strengere wetten, neemt het geweld nog toe. De politiek en de publieke opinie zijn zich meer bewust geworden van huiselijk geweld en de hulpverlening is al aanzienlijk verbeterd. We moeten discussiëren hoe we alle slachtoffers van geweld tegen vrouwen en kinderen een effectieve bescherming en ondersteuning kunnen geven en hoe we het huisoudelijk geweld kunnen terugdringen.
Armoede
Armoede blijft wereldwijd een probleem waar (alleenstaande) vrouwen meer en meer mee geconfronteerd worden. We moeten ons dringend de vraag stellen hoe we hiermee willen omgaan, hoe ver onze solidariteit reikt en welke structurele oplossingen we kunnen invoeren om de armoede onder vrouwen aan te pakken?
Het maatschappelijk debat dat we samen met de vrouwen moeten voeren komt er dus op neer dat we ons in de eerste plaats solidair opstellen met deze vrouwen, ongeacht hun klasse, etnische en levensbeschouwelijke achtergrond. We moeten dringend de bestaande discriminatie en discriminatiemechanismen aanpakken en uitroeien. Ik wil dan ook een warme en dringende oproep lanceren om deze discussie op te starten en ons niet langer te verbergen achter de wettelijke bescherming die vrouwen zouden moeten genieten. Laat ons echt werk maken om alle vormen van discriminatie te verbannen. Nogmaals, het is veel belangrijker om te kijken naar de effecten en de resultaten die we boeken, dan naar allerlei theoretische wetten en beschouwingen.
Op deze manier tonen we ons diepste respect voor de vrouw. Want laat ons niet vergeten dat de hedendaagse vrouwen eigenlijk een beetje ‘supervrouwen’ zijn. Ze moeten verschillende taken combineren zoals opvoeding, huishouding, verzorging, werk, relatie, … Laten we dus beginnen met alle mogelijke hindernissen weg te werken en hen te steunen in hun ‘vrouw’ zijn.
Ikzelf heb veel waardering en zelfs bewondering voor vrouwen die ondanks alle discriminatie, tegenwerkingen en hun moeilijke ‘takenpakket’ het toch presteren en hun vrouwtje staan.
Genderweek Mechelen 30/11 – 04/01/2009
De stad Mechelen staat voor enkele belangrijke waarden: gelijke rechten en gelijke kansen in het algemeen en tussen mannen en vrouwen, anti-discriminatie.
Gender is een nieuwe beleidsdomein van het Mechels stadsbestuur.
Als bevoegde schepen van emancipatie ben ik hier blij mee.
Iedere mens is gelaagd: men heeft meerdere kenmerken in zich. Zo kan men Mechelaar zijn en man, vader, leerkracht en voetbalsupporter zijn.
Iemand anders is ook Mechelaar, maar is vrouw, ook moeder, leerkracht en voetbalsupporter.
Het feit dat men man of vrouw is kan al een groot verschil uitmaken in het leven, men krijgt niet altijd gelijke kansen. Gender staat voor de socio-culturele aspecten van het man- of vrouw-zijn, of de socio-culturele verschillen tussen mannen en vrouwen.
Het Mechels stadsbestuur wil meer aandacht schenken aan het thema gender, dat valt onder de bevoegdheid “emancipatie”.
Met ons genderbeleid willen we vooral werken aan gendergelijkheid: een gelijkstelling en een gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Het is onrechtvaardig om onderscheid te maken tussen mensen met een verschillend geslacht. Immers, dit onderscheid kan leiden tot discriminatie.
Doorheen de eeuwen is de emancipatie van de vrouw erop vooruit gegaan. Maar er is nog veel werk voor de boeg, het is nog geen volledige verworvenheid geworden.
Daarom moeten we eraan werken en moet de overheid, ook het lokaal bestuur, het goede voorbeeld geven. De overheid moet kleur bekennen en duidelijk stellen waarvoor ze staat: gelijke rechten en gelijke kansen voor mannen en vrouwen dus. Heel belangrijk hierbij is het sensibiliseren van zoveel mogelijk mensen. We denken aan de Mechelaars en aan ons personeel.
Werken aan gender is dus vooral werken aan een genderbewustzijn, iedereen (vrouwen en mannen) bewust maken van de gelijkheid. Dit kunnen we enkel realiseren als zowel vrouwen als mannen hieraan werken.
Deze week organiseren we een heuse genderweek met tal van diverse activiteiten. Het doel van onze genderweek is om zoveel mogelijk mensen te sensibiliseren. We mikken op de Mechelaar maar ook op ons personeel.
Veel Mechelaars zijn niet bekend met de term ‘gender’ en daarom trachten we met een gevarieerde programma, met tal van activiteiten een zo breed mogelijke groep te bereiken. De activiteiten gaan op verschillende locaties door, hetgeen toch kan bijdragen om veel mensen te bereiken (zie bijlage).
Een volledige programma is te vinden op http://www.genderweek.be
Ons Meldpunt Discriminatie behandelt sinds begin van dit jaar ook discriminatie op basis van gender. Slachtoffers van discriminatie omdat men vrouw of man is, kunnen terecht bij één van ons 9 meldpunten. Om dit meer bekend te maken hebben we ook een gloednieuw folder laten drukken. Vandaag lanceren we die folder!
Ali Salmi
Schepen van Emancipatie
